Myśloodsiewnia

 Zbliżają się walentynki. Od tygodnia słyszę o „niespodziance” od mojego chłopaka. Niby wszystko spoko, tyle że nie przepadam za niespodziankami. Za dużo zmiennych. Nie wiem co ubrać, co przygotować, co ewentualnie spakować, na co się nastawić, czy z kimś czy sami... za dużo niepotrzebnego stresu. Nie cierpię takich sytuacji. No ale okej, stwierdziłam, że to przecież Kuba, zna mnie, wie że się stresuję wszystkim dookoła, wie czego nie lubię itd, prawda? Już na początku udało mi  się zgadnąć że to wyjazd i w sumie stwierdziłam że zajebiście, nawet jeśli jechalibyśmy z jego kumplem i dziewczyną, to spoko, poznam ich lepiej, będzie okej. Ale tu największa niespodzianka: owszem, wyjazd, owszem, ze znajomymi, ale w góry, śpimy w schronisku a znajomi to ludzie z Halnego. Tak. Dorośli ludzie wśród których cieżko mi się odnaleźć, przy których raczej nie czuję się pewnie i nie wiem jak się zachować. Kiedy mi to powiedział z uśmiechem na ustach, przepraszając, że nie jest dobry w trzyma...

 (Pisane pod koniec października/początkiem listopada 2020) Cut in half Bleeding out Ain’t you sick Of all that pain and misery? Women fighting women Men fighting everything As they do (Or so they say) But ain’t you sick Of the ongoing war  Against humanity? Kids being raised in propaganda Not knowing who to believe Not knowing who they should be Can’t they just be themselves? Kid, ain’t you scared of hiding? Mother, is your child alright? Kids - so tired of their life What has it truly come to? Everybody’s running  Where’s your God? It’s not the love he taught you Is this what you really dreamt of? Violence, (un)censored for your comfort Is this the fame you wanted? Cause we’re famous (Just not for the right reasons) So, you wished to write history? History’s writing itself  But why are you on the wrong side of it? Going back to Middle Ages  Is that the midlife crisis?

 I have a constant need of validation. I need to feel validated, or otherwise I feel like shit. And not that it’s anything new - cause it’s not. But. Ever since my boyfriend is kinda living with us, it’s been all about how great he is. How helpful, selfless, overall amazing. And I love that my family loves him so much, but honestly it makes me feel worthless. If we make dinner together or even if he’s just barely helped me make it, they thank him for making dinner and praise him for how good he is. And yeah, maybe that makes me selfish and maybe I am an asshole, but it honestly pisses me off when he gets praised for things I did or doesn’t let me do the things my parents ask me to do, like it was some kind of race or contest. I’m used to being the favorite child, so that’s not something I’m familiar with. I feel alienated. In my own home. Oh what an irony. And I keep gaining weight. Probably from the binge-eating in bed after smoking a joint and the fact that I barely even move fro...

 A co jeśli? Co jeśli Kuba ma mnie dość  Co jeśli woli Natalię  Co jeśli nic z tego nie będzie  Co jeśli rzeczą, która zniszczy ten związek będzie mój brak pewności siebie Albo właśnie ta zazdrość, która się we mnie nawarstwia Na łódce chciałam płakać kiedy wiosłowałam, a Kuba z Natalią siedzieli razem pod kocem W pewien sposób niekomfortowo czuję się z tym jak są blisko I te żarty Ciągłe żarty  O trojkącie O zmianie Ja wiem, że to takie żarty halnego