28/01/21

 Zbliżają się walentynki. Od tygodnia słyszę o „niespodziance” od mojego chłopaka. Niby wszystko spoko, tyle że nie przepadam za niespodziankami. Za dużo zmiennych. Nie wiem co ubrać, co przygotować, co ewentualnie spakować, na co się nastawić, czy z kimś czy sami... za dużo niepotrzebnego stresu. Nie cierpię takich sytuacji. No ale okej, stwierdziłam, że to przecież Kuba, zna mnie, wie że się stresuję wszystkim dookoła, wie czego nie lubię itd, prawda? Już na początku udało mi  się zgadnąć że to wyjazd i w sumie stwierdziłam że zajebiście, nawet jeśli jechalibyśmy z jego kumplem i dziewczyną, to spoko, poznam ich lepiej, będzie okej. Ale tu największa niespodzianka: owszem, wyjazd, owszem, ze znajomymi, ale w góry, śpimy w schronisku a znajomi to ludzie z Halnego. Tak. Dorośli ludzie wśród których cieżko mi się odnaleźć, przy których raczej nie czuję się pewnie i nie wiem jak się zachować. Kiedy mi to powiedział z uśmiechem na ustach, przepraszając, że nie jest dobry w trzymaniu tajemnic, poczułam jak moje serce nagle ciężko opadło a moje myśli zaczęły krzyczeć „o Boże, nie, nie, to się nie dzieje, on tylko żartuje, to nie jest ta niespodzianka, powiedz mu że nie chcesz i że nie czujesz się dobrze w tym towarzystwie”, ale z moich ust przez wymuszony uśmiech wyszło „jasne, fajna opcja, no, pewnie, możemy pojechać”. Powiedziałam mu, że wiem, że dla niego ci ludzie to prawie rodzina i czuje się wśród nich komfortowo, ale dla mnie, nawet po wakacjach spędzonych z nimi, są to prawie obcy ludzie. Zawsze mam poczucie że mnie cicho oceniają i że nie do końca mnie akceptują, mimo że nie jestem tam jedyną osobą w moim wieku. Może takie zachowanie nie dotyczy wszystkich, ale jednak nie jest to do końca komfortowe dla mnie. Myślę, że to może być też kwestia różnicy między mną a Kubą - on się wśród nich praktycznie wychowywał, wszyscy znają tam jego ojca i dziadka, a ja - mimo że Halny to spora część mojego dzieciństwa, a moją ciotkę i wujka większość towarzystwa zna albo kojarzy, ja jestem jednak osobą „z zewnątrz”. 

Zgodziłam się na to wyjście, bo wiem że chciał dobrze i wiem też, że będzie się dobrze bawił, nie możemy też przecież ciagle siedzieć z moimi kumplami. Nawet jeśli będę umierać przez okres i będę się czuła trochę wyalienowana, to jeżeli dla niego będzie to fajny wypad i impreza i faktycznie poprawi mu to humor, to uznam że jest to tego warte.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej