Myśloodsiewnia

 Dawno nie czułam się tak samotna, opuszczona, jak dzisiaj. No i może wczoraj. Mama wróciła do domu. Była awantura. Zapytała mnie ile ważę - błąd. Pokłóciłam się. Przeprosiła, mówiąc, że nie to miała na myśli. Zabrałam się za robienie obiadu, Kuba oczywiście był pierwszy przy mnie, na pewno chcąc dobrze, ale z mojej perspektywy wyglądało to jakby po raz kolejny chciał mnie wyręczyć. A przez to, że ciągle słyszę jaki to on jest cudowny i ile robi w domu, czuję się jakbym musiała z nim o coś konkurować. Nie wiem o co. Mam wrażenie jakbym musiała zabiegać o miejsce w moim domu, w mojej rodzinie. Więc rzuciłam tylko krótkie, ostre „nie”, na co on, po raz kolejny znajdując się w takiej sytuacji, zebrał się, wsiadł do auta i pojechał na rower. A ja, jak zwykle, zostałam sama w kuchni, płacząc nad kolejnym głupim postem.  Wczoraj - dzień prawie idealny. Zaczęłam zeszlifowywać stary nadruk z deski Kuby, o czym, wydaje mi się, że mówiłam mu wcześniej, ale kiedy wrócił do domu, popatrzy...

 Nie zdałam wf-u, czyli tym samym nie zdałam semestru. Jedyne co muszę zrobić to wysłać albo zanieść wniosek o przyjęcie warunkowe. Nie stresowałam się tym za bardzo, bo rozmawiałam z panią z sekretariatu i wszystko mi wytłumaczyła. Szczerze powiedziawszy, mimo wszystkiego co się ostatnio działo, czuję się całkiem dobrze. Albo w zasadzie - czułam się dobrze. Moja matka ewidentne dzisiaj ma dzień nienawiści do mnie. Rano na mnie nawrzeszczała, żebym może się za siebie wzięła bo wyglądam strasznie i się w ogóle nie ruszam, po czym nastąpiło kilka godzin ciszy, kiedy akurat nie było jej w domu, a chwilę po powrocie kazała mi przeczytać, co dokładnie napisali mi w liście z uczelni. Przeczytałam, wiedząc, że to co jest napisane to formułka, a moja sytuacja wygląda zupełnie inaczej, ale do niej najwyraźniej dotarły tylko słowa „niezaliczenie semestru” i „skreślenie z listy studentów”. Tak więc, ewidentne wytrącona z równowagi tymi hasłami, zaczęła się po mnie drzeć, krzyczeć, że nie wie ...