24/03/21

 Nie zdałam wf-u, czyli tym samym nie zdałam semestru. Jedyne co muszę zrobić to wysłać albo zanieść wniosek o przyjęcie warunkowe. Nie stresowałam się tym za bardzo, bo rozmawiałam z panią z sekretariatu i wszystko mi wytłumaczyła. Szczerze powiedziawszy, mimo wszystkiego co się ostatnio działo, czuję się całkiem dobrze. Albo w zasadzie - czułam się dobrze. Moja matka ewidentne dzisiaj ma dzień nienawiści do mnie. Rano na mnie nawrzeszczała, żebym może się za siebie wzięła bo wyglądam strasznie i się w ogóle nie ruszam, po czym nastąpiło kilka godzin ciszy, kiedy akurat nie było jej w domu, a chwilę po powrocie kazała mi przeczytać, co dokładnie napisali mi w liście z uczelni. Przeczytałam, wiedząc, że to co jest napisane to formułka, a moja sytuacja wygląda zupełnie inaczej, ale do niej najwyraźniej dotarły tylko słowa „niezaliczenie semestru” i „skreślenie z listy studentów”. Tak więc, ewidentne wytrącona z równowagi tymi hasłami, zaczęła się po mnie drzeć, krzyczeć, że nie wie jak mogłam to tak spierdolić, wyzywając mnie przy tym od idiotek, debili, po czym trzasnęła drzwiami i kontynuując swoją litanię, tak żebym słyszała każde słowo krytyki i splunięcie jadem, zeszła na dół. Szczerze mówiąc, podejrzewam że dzisiaj się już do mnie nie odezwie, albo ewentualnie wieczorem dalej poprowadzi swoją krucjatę przeciwko mnie.

Wiem, że jestem słaba, że brakuje mi motywacji do czegokolwiek, że w prawie niczym nie widzę sensu, ale ostatnio naprawdę zaczęłam w końcu siebie akceptować, w końcu udało mi się być szczęśliwą, dobrze się czuć. A to naprawdę nie jest proste do zdobycia, a utrzymanie tego stanu jest okrutnie kruche. Najmniejsza pierdoła jest w stanie na nowo wrzucić mnie w wir myśli samobójczych, w fale nienawiści do samej siebie, ocean samokrytyki i wichurę głosów mówiących, że nie wystarczam. Co jakiś czas pojawiają się myśli, że nie jestem wystarczająco dobra dla Kuby, że na niego nie zasługuję, że lepiej by mu było z kimś innym. On oczywiście stara się te myśli u mnie wyplenić, a ja maskuję moje lęki i kompleksy żartami i sarkazmem, ale one ciągle są we mnie, nie znikają, jedynie chowają się na chwilę, lub leżą uśpione, czekając na moment słabości. Nie potrafię tego wszystkiego z siebie wyplenić. Plany samobójcze, myśli, że wszystkim byłoby lepiej beze mnie wciąż wracają. Za każdym razem podobne, ale całkowicie różne, jak fale - pochłaniają mnie i nie pozwalają oddychać.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej