Myśloodsiewnia

 Znowu nic do mnie nie mówi od rana. Udało mi się w końcu mu powiedzieć, że mam poczucie jakbym przestała mu się podobać. Nic mi nie odpowiedział, tylko obrócił się na plecy i pozwolił mi się wtulić. Nie byłam w stanie z siebie wydusić nic więcej, mimo kolejnej setki pytań kotłujących się w myślach, a on, kiedy ja leżałam wtulona walcząc ze łzami, zaczął oglądać swoją rękę i obgryzać skórki. Nic mi nie powiedział. Nawet jednego słowa, nawet, że mnie kocha. ————————————————————————————————————————— Udało mi się przemóc. Powiedziałam mu o tych dwóch nieustannie męczących mnie myślach. Cierpliwie wysłuchał, a kiedy nadal nie dostałam odpowiedzi, wprost powiedziałam mu, że milczenie z jego strony absolutnie nie pomaga w tej sytuacji. Odpowiedział w końcu, że tak, nadal mu się podobam i że nadal chce ze mną być. Ucisk na sercu chociaż trochę zszedł po tych odpowiedziach, ale powiedziałam, że źle zrozumiał, bo istotą pytania „czy mnie jeszcze chcesz” nie był związek. Zaśmiałam się, że po...

 Nie wiem co robić. Głos w mojej głowie jest coraz głośniejszy, coraz wyraźniejszy, kiedy mówi mi, że już się Kubie nie podobam, że mnie nie chce, że żeby uprawiać ze mną seks musi być pod wpływem czegoś. A ja w to wszystko wierzę. Bo to mój głos, a to są myśli które po prostu u mnie przeważają. Nie radzę sobie. Czuję się niechciana, brzydka, czuję się jakby nawet nie chciał mnie dotykać, a blant wieczorem działał dla niego jako wymówka żeby nie uprawiać ze mną seksu, nawet kiedy wie, że ja chciałabym. Potrzebuję bliskości fizycznej w związku, afirmacji, że nadal jestem ważna, chciana, potrzebna. Nie wiem kiedy to się zaczęło i skąd się to u mnie wzięło ale seks, strona erotyczna związku jest pewnego rodzaju potwierdzeniem dla mnie, że coś znaczę, a pochwały od facetów i pożądanie podnoszą mi samoocenę. Tylko kiedy tego wszystkiego zaczyna brakować… no właśnie. Wtedy jest jak teraz—źle. Wczoraj żartem rzuciłam, że po tak długiej przerwie pogo jest lepsze niż seks—nie mam pojęcia cz...