11/07/21

 Znowu nic do mnie nie mówi od rana. Udało mi się w końcu mu powiedzieć, że mam poczucie jakbym przestała mu się podobać. Nic mi nie odpowiedział, tylko obrócił się na plecy i pozwolił mi się wtulić. Nie byłam w stanie z siebie wydusić nic więcej, mimo kolejnej setki pytań kotłujących się w myślach, a on, kiedy ja leżałam wtulona walcząc ze łzami, zaczął oglądać swoją rękę i obgryzać skórki. Nic mi nie powiedział. Nawet jednego słowa, nawet, że mnie kocha.

—————————————————————————————————————————

Udało mi się przemóc. Powiedziałam mu o tych dwóch nieustannie męczących mnie myślach. Cierpliwie wysłuchał, a kiedy nadal nie dostałam odpowiedzi, wprost powiedziałam mu, że milczenie z jego strony absolutnie nie pomaga w tej sytuacji. Odpowiedział w końcu, że tak, nadal mu się podobam i że nadal chce ze mną być. Ucisk na sercu chociaż trochę zszedł po tych odpowiedziach, ale powiedziałam, że źle zrozumiał, bo istotą pytania „czy mnie jeszcze chcesz” nie był związek. Zaśmiałam się, że powód tego wszystkiego jest tak głupi i trywialny, że gdyby Kuba go usłyszał, to zacząłby się śmiać i powiedziałby mi, że mogłam mówić. Najpierw strzelił, czy chodzi o wyjście do sklepu (całkowicie nie wiedziałam o co chodzi), potem trafił, że musi chodzić o seks, w końcu ja to ja. Mimowolnie uśmiechnęłam się pod nosem i po krótkiej chwili milczenia odpowiedziałam że „moooże”. W odpowiedzi usłyszałam, że przez takie częste palenie zielska libido spadło mu prawie do zera. Mimo, że w zasadzie to już wiedziałam, to trochę mi ulżyło, że to chyba jednak nie do końca moja wina. „Chyba” i „nie do końca”, bo to jego wybory, ale ja mu na to pozwalałam i towarzyszyłam, gdzie wcześniej mówiłam, że będziemy to ograniczać. A teraz—codziennie wieczorem i ja nie mam z tym problemu, bo sama lepiej się po tym czuję. Ale mimo wszystko boli mnie to jego niskie libido, bo moje mimo wszystko jest dość wysokie i najprościej mówiąc—chciałabym w końcu zostać porządnie wyruchana. Strasznie mi tego brakuje. Zastanawiam się nad zainwestowaniem w wibrator albo chociaż dildo, bo ja tak nie potrafię. Nie lubię takich długich przerw, bo dzieją się ze mną złe rzeczy.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej