02/05/2016

Pierwszy raz tak masz, co? Po raz pierwszy boisz się odrzucenia, boisz się że on nie odwzajemnia twoich uczuć. Zeszłego roku zabrałaś jego serce, kochałaś go... A potem zniszczyłaś. Tylko wtedy jeszcze nie wiedziałaś, że niszcząc jego, zniszczysz siebie.
Strach.Panika.Pożądanie. Kiedy jest blisko, trudno ci oddychać i ten ból w okolicach podbrzusza... Nie potrafisz tego dokładnie opisać, ale wiesz że jest to wywołane wcześniej wskazanymi uczuciami. Boisz się że nie czuje tego co ty, zaczynasz panikować bo trudno ci oddychać, a kiedy tylko cię dotyka... Nawet nieznaczny ruch, przejechanie dłonią po talii wywołuje u ciebie dreszcze i zmuszasz się żeby nie wydać z siebie żadnego odgłosu, chociaż wiesz że podnieca cię to bardziej niż uprawianie seksu czy robiona przez niego palcówka. Zwykłe, delikatne ruchy, jego pocałunki, to jak cię obejmuje... To wszystko jest dla ciebie lepsze niż stosunek. Czujesz się wtedy mu bliższa niż kiedykolwiek. Kiedy było tak blisko uprawiania seksu, kiedy już miał wchodzić, ale nie był wystarczająco twardy, ten smutek, zranione ego, poczucie porażki w jego oczach... To zabolało cię bardziej niż cokolwiek innego ostatnio, prawda?
I nagle tyle piosenek nabrało głębszego sensu, teksty piosenek wydają się być odzwierciedleniem tego, co chciałabyś mu powiedzieć, co czujesz... Więc puszczasz mu je z nadzieją że zrozumie ich przekaz od ciebie... Ale nie jesteś pewna, więc postanawiasz być z nim szczera i opowiadasz część tego co cię przytłacza, mówisz o swoim strachu, a jakiś czas później słyszysz jak szepcze ci do ucha że chciałby móc ci powiedzieć że cię kocha, ale nie jest tego pewny, nie wie... A ty doskonale rozumiesz, tyle razy byłaś bliska wypowiedzenia tych dwóch słów, ale nie byłaś w stanie, nie chcesz żeby znowu cierpiał, nie cierpisz samej siebie za to co było, za to co jest.
Ból widoczny w jego oczach jest jak cios w serce. Widzisz jego cierpienie i po prostu chcesz żeby poczuł się lepiej, próbujesz go pocieszać, i mimo że na jego twarzy pojawia się delikatny cień uśmiechu, to oczy pokazują cały czas to samo: poczucie winy, smutek, zawiedzenie... Nie masz pojęcia jak odegnać od niego te uczucia, te myśli które go ranią i nie pozwalają spać wam obojgu. Tyle tylko że dręczą was inne rzeczy. Jego poczucie winy, zranione ego, a ciebie fakt że cierpi i strach przed ponownym zakochaniem się, a raczej myśl o prawdopodobieństwie że już się to stało. 
Przygarniasz go do siebie jak zranionego szczeniaczka, jak kruchą istotę którą musisz chronić, a on wczepia się w ciebie jakbyś była jego ostatnią deską ratunku. Przez chwilę masz wrażenie jakby jego uczucia przelały się na ciebie, wydaje ci się że czujesz jego ból, konsternację, bezradność. Całuje cię jakby zachłannie, jakby tonął a ty byłabyś powietrzem, lub czymś, co nie pozwoli mu spaść. Twoje odczucia są pomieszane, z jednej strony próbujesz sobie wmawiać że to tylko pożądanie, a z drugiej czujesz że cię po prostu w tym momencie potrzebuje.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej