03/04/2019


Mam dość wszystkiego. Chociaż może to nie najlepsze określenie, bo nic nie czuję, nic mnie nie obchodzi, a jak już coś czuje to zazwyczaj jest to poczucie winy albo złość na samą siebie. Męczę się. Duszę się. Miewam myśli samobójcze. Próbuje się truć wszystkim co jest dostępne. Palę od 3 lat. Zwykłe nigdy mi nie smakowały, więc truję się albo mentolami albo smakowymi jak tylko je dopadam. Nie chcę wracać do cięcia się, bo było to dziecinne, ale czasem mi tego brakuje.

 Coraz częściej czuję się jak śmieć, nic niewarte gówno bez którego wszystkim byłoby lepiej. Nienawidzę siebie. On chyba też mnie nienawidzi, za wszystko co kiedyś robiłam, za to jaka jestem, co mówię, jak się zachowuję, co umieszczam na instagramie. Za wszystko. Nie dziwię mu się. Boli mnie ,że to wszystko utknęło mu w głowie i że się boi, bo wiem, że to wszystko moja wina. I wiem, że mnie nie rozumie, ale prawda jest taka, że ja sama siebie nie rozumiem. Albo czasem jak coś mi się przypomni to jest to tak żałosne i wręcz zwierzęce, że nie chcę Mu tego mówić.

 Boję się Go stracić. A jednocześnie wiem, że robię sobie krzywdę zostając przy Nim. Nie wiem dlaczego to robię. Nie pamiętam kiedy ostatni raz czułam się piękna. Nawet jak się staram to On wydaje się tego nie zauważać, albo jest w stanie spojrzeć na mnie jakby... z pogardą? A kiedy jestem z siebie dumna bo coś mi świetnie wyszło, On potrafi zgasić cały mój zapał i sprawić że czuję się zdegradowana do poziomu robala. Jestem jak dziecko, które przybiega do ojca z rysunkiem z którego jest dumne, a reakcja ojca to „no ok, ładne, ale dzieło sztuki to to nie jest, w sumie nic specjalnego”. I nawet jeśli słyszę od znajomych "wooow zajebiste", to jedyne co zostaje w głowie to Jego opinia.

Coś w mojej głowie nie przestaje powtarzać, że jestem niczym, że nie jestem wystarczająco zdolna, ładna, szczupła, mądra. A jak tylko On wspomina o mojej przeszłości to czuję się jakby cały mój organizm próbował się schować, wszystko się ściska, łzy napływają do oczu kiedy chcę coś powiedzieć, a głos w głowie mówi mi, że jestem szmatą, że On wolałby inną, że jestem zupełnie spierdolona na psychice. Może faktycznie jestem. Nie przestaję wątpić w siebie. Nieustannie mam to dziwne poczucie że wszystko robię źle, że mówię niewłaściwe rzeczy, że ON widzi mnie taką jaka byłam mając 15-16 lat.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej