14/05/2019


Ojciec znowu bił się z bratem. Młody ma siniaki na plecach, krwawe ślady, jak malinki, tylko niekoniecznie te dobre. Martwię się o niego i mimo, że gdzieś tam cieszę się, że to nie ja obrywam, to chciałabym przejąć to wszystko na siebie, zrzucić z młodego trochę stresu i agresji. I w tym wszystkim w głowie plącze mi się myśl, że jedyne czego chcę to opowiedzieć o tym Jemu, bo był jedyną osobą, której ufałam na tyle żeby o tym ot tak opowiedzieć, jedyną osobą która znała moją sytuację i wiedziała jak mnie uspokajać.

Przyzwyczajenie jest najgorszą rzeczą jaka może istnieć po zerwaniu. Z przyzwyczajenia chciałam do niego dzwonić i opowiedzieć po cichu co się dzieje, powiedzieć ze łzami w oczach jak właśnie smarowałam bratu posiniaczone plecy kremem przeciwbólowym i uspokajałam, jak usłyszałam jak łamiącym się głosem mówił, że nie widzi sensu żyć i jak pomyślałam że chyba mamy to we krwi, jak przerażona i zarazem pusta w środku byłam kiedy usłyszałam co się w zasadzie stało, jak pierwszym instynktem, pierwszą myślą była chęć przytulenia się do Niego, popłakania chwilę na ramieniu i zaśnięcia przy Nim. Przytulona. Kochana. Chciana. Obecna.

Ale wiem doskonale, że nie ma na to szans. Że to scenariusz na dramat romantyczny, który rozpisałam sobie w głowie. Bo kto normalny kończąc związek, po 3 tygodniach bez żadnego znaku życia od drugiej osoby dzwoni w środku nocy żeby się wypłakać? I kto normalny odebrałby taki telefon po tym jak zostało się skrzywdzonym? Odpowiedź brzmi: nikt. Nie ma takich osób. To są fikcyjne scenariusze które popkultura w nas zaszczepiła, sytuacje które chcemy, żeby dla nas się sprawdziły, bajki. Bo nikt o zdrowych zmysłach, kto zrezygnował o ucięciu kontaktu po zostaniu skrzywdzonym, okłamanym przez „miłość swojego życia”, nie odbierze telefonu w środku nocy i nie zacznie uspokajać tej osoby mówiąc, że zaraz będzie. To nie amerykański dramat romantyczny i w tej wersji bohater nie zrywa się na zawołanie i nie pojawia się pod domem dziewczyny (byłej dziewczyny) żeby ją przytulić, pocałować i powiedzieć, że nadal kocha i nic się nie stało. To nie bajka, w której pojawia się wróżka chrzestna czy dżin i daje dziewczynie umiejętność naprawiania swoich błędów. To niestety jest prawdziwe życie i dlatego nie mogę jakkolwiek się z Nim kontaktować, bo wiem, że On tego nie chce. Wiem, że byłoby to nie fair. Więc tego nie zrobię, chociaż tęsknota i wspomnienia rozrywają mnie od środka.


Walka z przyzwyczajeniem mnie zabija.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej