25/04/2020

 Życie w izolacji powoli zabija mnie od środka. 

   Zdążyłam już pogodzić się z wywaleniem wszystkich moich tegorocznych planów za drzwi, mimo że brak stabilnego gruntu pod nogami i wiedzy co dalej robić, jak to będzie wyglądać, napawa mnie strachem.
   Pomijając niemożność wyjścia na piwo ze znajomymi czy nawet zapalenia w miejscu publicznym, to chyba najgorsze jest ciągłe porozumiewanie się przez messengera, instagrama...
   Po każdej rozmowie z jednym z kumpli jestem coraz bardziej dobita. Ludzie, których uważałam prawie za rodzinę (znamy się 13 lat) praktycznie mnie wykluczyli ze swojego grona. Mają swoją grupę, co jakiś czas gadają sobie na skype, razem wspominają jak to kiedyś było. Ja przestałam istnieć. Boli też fakt, że do swojej grupy włączyli kolesia którego widzieli na oczy tylko raz, na sylwestrze. Może to kwestia tego, że nie jestem facetem, może jestem zbyt emocjonalna i zbyt otwarta, nie wiem, ale jest to jak potężny cios w brzuch.

   Przyjaciele nie zapominają też przy każdej nadarzonej okazji wspomnieć, że mają drugie połówki, że się z nimi spotykają, że mogą się przytulić, pocałować, kochać, a ja nie, o jak im przykro, ale muszę usłyszeć co ostatnio robili i ile razy i że widzą się "tylko" 2 razy w tygodniu i to tak mało, ale zamawiali gumki na allegro i są okej bo już sprawdzili i ciągle tęsknią do drugiej osoby i... Z każdą taką wiadomością moje serce delikatnie się łamie, za każdym razem pamiętając, żeby mi wypomnieć, że ja nawet nie wiem na czym stoję.

   Bo nie wiem, nie mam pojęcia co powinnam czuć i czy powinnam cokolwiek czuć. Co prawda jest on osobą, z którą mam najwięcej kontaktu i niezmiernie mnie to cieszy, ale ni cholery nie potrafię go rozgryźć, a przeważnie nie mam z tym problemu. Wysyła mi mieszane sygnały, raz pisze do mnie "malutka" a raz nie pisze absolutnie nic. Raz otwarcie ze mną flirtuje a raz całkowicie blokuje moje próby pójścia w tym kierunku. Wiem, że rozmawialiśmy na ten temat jak spotykaliśmy się przed kwarantanną, ale ciągle z tyłu głowy mam jego wypowiedzi o tym, że "nie jesteśmy niczym związani" i "kolejna przyjaciółka się zakochała". Na ten moment nie wiem nic.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej