01/06/2020

    Jeszcze we Wrocławiu, ku mojemu zaskoczeniu, w nocy z 31 na 1 napisał do mnie Daniel. Tak, ten, który ma cząstkę mnie, niespełniona miłość, "the one that got away" jak to mówią, mimo że nigdy się nie widzieliśmy. Ma dziewczynę, więc staram się być grzeczna i nie pisać do niego za często, ale kłamałabym, mówiąc, że czasem za nim nie tęsknię. Cudownie irytujące jest to, że on napisał i był w stanie utrzymać rozmowę, a Paweł nie. Dzisiaj (02/06) dowiedziałam się, że cały dzień pracuje. Mamy 23, nadal nie odpisał. Dwa dni odzywał się tyle co nic, dostałam 2 wiadomości na krzyż, nie mam zamiaru się produkować, jak mu zależy, to znajdzie czas i napisze. Mniejsza o to. Daniel napisał przed moimi urodzinami i w moje urodziny pisaliśmy i zapytał mnie jak się czuję, jak spędzam urodziny. Trafił na moment, w którym leżałam zapłakana w łóżku, myśląc o wszystkim co się działo i generalnie czując się jak śmieć. Stwierdził, że tak być nie może i zanim skończyłam czytać jego odpowiedź, zaczął dzwonić. Zdecydowanie nie było to cokolwiek na co byłam w tamtym momencie gotowa, szczególnie po płaczu i z migającym 1% u góry telefonu, który po paru sekundach dzwonienia się wyłączył. Podłączyłam telefon do ładowania i poszłam szybko zetrzeć rozmazany makijaż, lekko go poprawiając. Po włączeniu telefonu, mimo, że spodziewałam się, że zadzwoni, wzięłam kilka głębokich wdechów, usiadłam na łóżku i z wahaniem odebrałam rozmowę video. Uśmiechał się, dawno nie widziałam go takiego i nie jestem w stanie przypomnieć sobie, żebyśmy kiedykolwiek gadali w taki sposób, po prostu jako przyjaciele, bez schodzenia na poboczne tematy czy... nieważne. W każdym razie, dziwnym sposobem już samo zobaczenie go niesamowicie poprawiło mi humor. Cała rozmowa była po prostu tak szczera i ciepła i byliśmy w stanie się wygłupiać i po prostu rozmawiać i to było tak dziwnie naturalne, jakbyśmy się zdzwaniali regularnie. Zdaliśmy sobie sprawę, że w zasadzie to znamy się już prawie 5 lat i jakimś cudem mimo tego, że potrafi zniknąć na parę miesięcy to kiedy wraca, gadamy jak gdyby nigdy nic się nie stało. Strasznie ciekawe zjawisko.
    Jedna rzecz, która najbardziej uderzyła mnie w tej sytuacji, to fakt, że koleś, który ma dziewczynę i jest ponad tysiąc kilometrów stąd, był w stanie wyjąć ze swojego dnia trochę czasu żeby zadzwonić do mnie, zaśpiewać mi Happy Birthday i po prostu poprawić humor i samoocenę, a facet, z którym podobno się przyjaźnię i podobno miało iść to w stronę związku, napisał mi rano krótkie życzenia i zniknął na resztę dnia. Dwóch dni, jeśli nie liczyć szybkiej wiadomości, po której nie było już nic. Myślę, że sporo to mówi. Może powinnam dać sobie spokój i pogodzić się z tym, że na razie nie znajdę sobie faceta, a na pewno nie takiego na dłuższy czas. I przestać gonić facetów, jak będą chcieli to sami przyjdą i zawalczą. Będę musiała przestać być uległa na jakiś czas. Bo jestem świetna i samo przyciągnięcie do siebie faceta nie jest trudne, ciężkie jest zatrzymanie go przy sobie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej