18/04/21

 Moja nienawiść do siebie się pogłębia. Kiedy już myślę, że jest dobrze i zaczynam się ze sobą dobrze czuć, ktoś mówi mi że mam zacząć się ruszać, że przytyłam, że strasznie wyglądam. Przeważnie to któreś z rodziców, najczęściej matka. Za każdym razem jak to słyszę to czuję się ze sobą coraz gorzej. Najgorsze w całej sytuacji jest to, że naprawdę chciałabym potrafić po prostu wziąć się za siebie, zacząć ćwiczyć, czy biegać, ale nie potrafię. Jakkolwiek głupio i beznadziejnie by to nie brzmiało, mam fizyczną blokadę przed tym, żeby zacząć. Początki są podobno najtrudniejsze.

Coraz częściej po tego typu komentarzach zaczynam płakać i głos, mówiący o milionach sposobów na śmierć, jest coraz wyraźniejszy. Dzisiaj kiedy uciekłam do pokoju i popatrzyłam w lustro miałam ochotę się pociąć. Nie jest to dla mnie łatwe, bo po to chodziłam wtedy do psychologa żeby to zwalczyć, a teraz cała włożona przeze mnie w to praca po prostu zaczyna znikać. Na balkonie zaczęłam się przypalać zapalniczką, Kuba chyba po raz pierwszy się na mnie wtedy wściekł. Nie dziwię mu się, na jego miejscu też bym się wkurwiła, szczególnie mając taką historię jak on. 

Nie wiem co robić. W zasadzie to chyba bardziej nie wiem JAK, a nie CO. Głos krzyczy żebym posprzątała, wstała z łóżka, poszła pobiegać, zrobiła cokolwiek, ale reszta mnie odmawia posłuszeństwa. Nie chcę sobą obarczać Kuby, to nie jest w stosunku do niego sprawiedliwe, nie powinien brać na siebie moich problemów. Dlatego też nie mówię mu jak często mam myśli samobójcze, jak często, nawet siedząc na balkonie, myślę o tym, żeby skoczyć z wysokiego miejsca i skręcić sobie kark, czy że ostatnio prawie codziennie chcę sobie zrobić krzywdę. Nie musi tego wiedzieć. Nie powinien. Muszę się nauczyć panować nad emocjami.

Chyba powiedział mojej matce że się popłakałam. Usłyszałam tylko z dołu pretensjonalne „niech przestanie się nad sobą użalać” wychodzące z ust mojej matki. Mimo, że jest świadoma swoich toksycznych zachowań i tego, że powiela działania swojej własnej matki, nie potrafi przestać. Chyba nawet trochę jej współczuję, bo zamiast pójść do psychiatry decyduje się na odbijanie sobie tego na nas. Ciągle mówi że ma depresję, ale nic z tym nie chce zrobić. Ja osobiście raczej bym się kierowała z jej diagnozą w stronę choroby dwubiegunowej, ale co ja mogę wiedzieć. Boję się też, że u psychiatry zachowywałaby się zupełnie inaczej, więc diagnoza mogłaby być nieprawidłowa. 

Koniec użalania się na dzisiaj na ten moment. W końcu mam iść na spacer.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej