26/12/21

 Przegadaliśmy z Kubą sprawę Sylwii, innych ukrytych konwersacji i spotkań z jakimiś laskami już jakiś czas temu. Mimo wszystko nie jestem w stanie o tym zapomnieć i wracają natrętne myśli. Kiedy na niego patrzę leżąc w łóżku, ciągle w głowie słyszę, że jestem jedną z kilku, tym „bezpiecznym” wyborem, że za niedługo będzie u niego w mieszkaniu mieszkać inna laska, z którą kontakt odnowił mu się przez tindera. No właśnie — przez tindera, ze wszystkich możliwych socjali, padło na to. Sprawa miałaby się inaczej jeśli to podziałoby się zanim ze sobą byliśmy, ale nie, on siedział na tinderze rok po wejściu w związek. Nadal myślę o tym, że tak naprawdę nie wiem, co faktycznie robił z tymi dziewczynami kiedy się z nimi spotykał, o tym, że Sylwia jest szczupłą blondynką, o tym, że zostanę zepchnięta na dalszy plan (znowu), że znowu zostanę sama. Mam poczucie, że wprowadzenie się Sylwii rozjebie nasz związek. Nie wiem tego, ale tak się to zapowiada. Nie chcę musieć konkurować z inną laską o miejsce w życiu mojego faceta, a podejrzewam, że tak może to wyglądać, nie wiem czy z jej strony też, ale ja będę czuła na sobie ogromną presję i będę biegać jak mały króliczek, żeby przygotować jedzenie, ogarnąć mieszkanie, znaleźć sobie pracę, żeby nie było, że ona zarabia i dokłada się do budżetu a ja siedzę tu za darmo. Po prostu boję się, że będę robić tyle, że będę się czuła w pewnym momencie nie jak Kuby dziewczyna, tylko wynajęta dla nich obu sprzątaczka, czy kucharka. Po prostu nadal boję się, że jestem gorsza, że nie wystarczam, że mu się nie podobam, że mnie nie chce. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze poczucie, że zawsze kiedy ma do wyboru mnie, czy seks wieczorem albo blanty to wybierze blanty. Czuję się wtedy niechciana, odrzucona, brzydka. Nie pomaga też moja samoocena, bo za każdym razem jak Kuba dotyka mojego brzucha, to albo staram się go wciągnąć, albo po prostu się odsuwam, bo myślę, że przestanie mnie chcieć, że przestanę mu się podobać. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej