20/01/22

 Znowu czuję się odpowiedzialna za emocje drugiej osoby. Pierwszy raz widziałam go tak podirytowanego, czy nawet wkurwionego. Bałam się go. Bez żadnych słów sprawił, że poczułam się mała, chciałam się schować, uciec, żeby nie oberwać, choćby werbalnie, bo w takim otoczeniu się wychowałam i jestem nauczona, że obrywam rykoszetem ilekroć ktoś mi bliski (zazwyczaj był to jeden z rodziców, czyt.: matka) jest w złym humorze i najbezpieczniejszą opcją jest się schować, zniknąć, żeby nawet przypadkiem nie zezłościć drugiej osoby. I najbardziej pojebane jest to, że za każdym razem wyczuwam najmniejsze zmiany w emocjach drugiej osoby, szczególnie tak mi bliskiej jak Kuba, i odbija się to na mnie, bo czuję się odpowiedzialna za nastrój tej osoby i zaczynam analizować, czy przypadkiem nie zrobiłam czegoś złego, bo to na pewno moja wina, na pewno nie chce mnie teraz widzieć. Dzisiaj już sprawdziłam autobusy, żeby wrócić na noc do domu, żeby nie wchodzić Kubie w drogę, ale nie chcę też zostawiać go z tym wszystkim samego, bo boję się o niego. Poszłam go przytulić, ale kiedy to zrobiłam, poczułam całkowitą pustkę. Nie przytulił mnie z powrotem, nic nie powiedział, nawet na mnie nie spojrzał, tylko dalej przeglądał Facebooka. Tęsknię za momentami kiedy był moim szczęśliwym, bezpiecznym miejscem. Tylko pytanie czy faktycznie kiedykolwiek tym dla mnie był? Czy był dla mnie oparciem, czy tylko byłam wcześniej zaślepiona, albo byliśmy wiecznie zjarani, a teraz kiedy tego zabrakło i weszła rzeczywistość okazało się, że to nie jest to? Ale czy to nie on mówił mi, że do siebie pasujemy, że chce ze mną być, że mnie kocha, że chce ze mną być do końca? Nie wiem nic. Nic mi nie mówi, nie chce ze mną rozmawiać, a ja nie wiem jak mam pomóc i czuję się bardziej bezradna niż kiedykolwiek. Bezradność jest chyba najgorszym uczuciem jakie mi towarzyszy prawie całe życie - kiedyś czułam się bezradna wobec przemocy moich rodziców wobec młodszego brata, wobec depresji mojej mamy i jej ciągłych obietnic, że rozwiedzie się z moim ojcem i się wyprowadzi, w końcu wobec własnych emocji, z którymi nie potrafiłam i nadal nie potrafię sobie radzić, no i teraz - wobec emocji i bólu Kuby. I chcę mu pomóc. Bo bardziej boję się o niego, niż jego kiedy jest w tym stanie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej