31/01/22 — essay

   

One thing I’m afraid to lose

 

Everyone is scared of losing something. Be it health, wealth, love or even a favourite plushy or comfort blanket from their childhood. No matter how brave or strong someone is, the fear of losing something or someone is always present — it is part of human nature after all. We get emotionally attached to things present in our lives. Most people would probably say that they are afraid to lose their family, that they cannot imagine losing their mom or dad or a sibling, because they mean the world to them. Others would be scared of losing their job or their home, as their life depends on it. While it may be unusual, I would have to say that the thing I’m afraid of losing the most is, quite honestly, myself or my love.

 

It must sound selfish, right? Am I not scared of my parents dying? Or my cat? Or losing my boyfriend? Of course I am. I have a lot of anxiety about those things happening, but I am aware that most of them are just a matter of time. Nothing is forever and everyone has a certain “expiration date”, so to say. We will all die sooner or later. Besides, when it comes to people, maintaining a relationship with some of them, even if they are family, can be quite harmful for you, and cutting them out of your life might turn out to be one of the better decisions you make. What it basically means is: you do not have to live with anyone else besides yourself. You can cut everyone off, but it is close to impossible to cut yourself off. What is in your mind stays with you, you cannot run or hide from it.

 

In the same way one might see sharing a cake, piece by piece, until there is no more left for oneself, I see myself, or my metaphorical heart: as a certain finite resource of love. Consequently, with every person I fall for, I care for, after losing them, there is less of me. Every person that left me still has a piece of me that I know I will never get back. It might be the lack of closure that makes me feel this way or being raised by people to whom I had to prove I was enough to get their love, like it was a prize, not something that is given unconditionally. The desire to never be like them, to care for and love everyone, so no one would feel like they were not enough, so they would never feel like I did, combined with the instilled idea that there is a finite amount of love in everyone is probably what this fear raised from.

 

That’s why, for me, losing myself would be tragic. And I’m not talking about losing myself to depression, anxiety or any other mental illness, however scary living with them is. Those things are fixable even with medication alone. However, the feeling of losing a part of yourself with every person you love is not as “easy” to get rid of. Despite the fact that my reasoning of this fear is closely related with mental illnesses and coping mechanisms left untreated, I do not see them as equal. But what is fear if not something subjective to everyone? 

 

Losing myself, either by having to prove myself to others or caring too much, is an awfully scary concept. Even though some people would say that it is just a feeling of being “burnt out”, and that everyone feels that way, it is not the same thing. I am familiar enough with both of those feelings to see how much they differ. That is why the one thing I’m afraid to lose is myself. Because there is no worse feeling than the lack of any feelings at all or the feeling of being unable to love.

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej