15/02/22

 Jeżeli ktokolwiek to czyta to chciałabym od razu przeprosić, jeżeli zrobiłam coś głupiego, bo na ten moment jestem coraz bliżej i chcę żeby to wszystko przestało w końcu boleć, chcę w końcu być szczęśliwa, chcę przestać wszystkim przeszkadzać i marnować powietrze i czas innych ludzi. 

Za każdym razem jak zaczynam być szczęśliwa, coś zaczyna się psuć i za każdym razem boli coraz bardziej, z każdym kolejnym razem jest mnie coraz mniej. A tym razem może mnie naprawdę zabraknąć, bo zainwestowałam w Kubę całą siebie, nigdy nikogo nie kochałam tak jak jego. On najprawdopodobniej będzie moim końcem, moim ostatnim, tylko nie w takim sensie jak liczyłam. Nie będzie tu happy endu, to nie film czy książka, nie fikcja, tylko prawdziwe życie. Naprawdę chciałabym w końcu być kochana tak jak ja kocham drugą osobę, ale wiem, że nigdy tego nie znajdę, może nawet nie zasługuję na bycie szczęśliwą. Na razie siedzę w niepewności, czyli chyba w najgorszym stanie w tej sytuacji, bo nie wiem na co się przygotowywać. Dzisiaj wracam do domu, żeby dać Kubie przestrzeń i czas do zastanowienia się. Wiem, że nie jestem w stanie zmusić go do pokochania mnie i nie chcę tego robić, nie chcę też w jakikolwiek sposób wpływać na jego decyzję moim zachowaniem, bo chyba gorsze od zerwania byłoby gdyby został ze mną z litości czy żalu.

Na zmianę czuję przeogromny ból i pragnienie śmierci, zniknięcia lub całkowitą apatię, jakbym była odcięta od samej siebie. Nie mam pojęcia czy wykończyłam już zapas łez, ale byłoby miło, bo płakanie 3 dni z rzędu jest wyczerpujące, szczególnie połączone z niejedzeniem i brakiem porządnego snu, bo mój organizm mimo bycia wyczerpanym nie pozwala mi na zaśnięcie.


🥀✨it feels like flying, but maybe we’re dying ✨🥀

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej