24/02/22

 Jestem w domu już ponad tydzień. Nadal nie czuję się jakbym miała gdzieś swoje miejsce, nadal nigdzie nie czuję się bezpiecznie na tyle żeby po prostu być. Nie chcę być. Tak po prostu. Jestem tak pełna stresu i bólu i bezsensu że wybucham przez najdrobniejsze rzeczy. Cały czas stąpam po krawędzi żyletki. Zdam studia, czy nie? Związek się do końca rozpadnie, czy nie? Będę żyć, czy nie? Nie wiem nic. Jestem wykończona, przede wszystkim samą sobą. Nie kontroluję własnych emocji czy nawet myśli, które ciągle krzyczą. Ja po prostu już nie chcę. Jestem o krok od ponownego wzięcia żyletki w rękę i dwa od skończenia ze sobą. Ja nie potrafię. Nic nie potrafię, wszystko psuję czy tego chcę czy nie. Związki nigdy mi nie wychodziły i nadal tak jest, zawalam studia bo nie potrafię się zabrać do zrobienia zaliczeń, mimo że desperacko próbuję; nie potrafię już nawet być „prawie idealną córką”, która robi obiad dla wszystkich czy bez mrugnięcia okiem pomaga sprzątać, bo za każdym razem jak pytają mnie czemu czegoś nie zrobiłam to odczuwam potrzebę bronienia się i kończy się krzykiem. Nie chcę taka być. Nie wiem kim jestem. Wiem że wydaje się jakby wielu osobom faktycznie zależało, ale szczerze, nawet mnie to już nie obchodzi, chcę po prostu przestać istnieć. Chcę umrzeć, jakkolwiek. Skoczyć z 10 piętra, nałykać się tabletek, utopić się, wbić sobie nóż w brzuch czy klatkę, wejść pod pociąg lub pod auto, powiesić się na drzewie, naprawdę — zrobić cokolwiek żeby tylko mnie nie było.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

22/01/22

 Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to nie ja jestem odpowiedzialna za jego emocje. I zaczęłam to w końcu akceptować. Jego depresja nie jest moją winą. Nie ja zawiniłam, tylko lata spędzone z jego ojcem alkoholikiem, którego zresztą częściej nie było niż był, przewrażliwioną matką i systemem, w którym facet jest wyśmiewany za każdym razem kiedy prosi o pomoc czy odkrywa wrażliwą stronę. Zarówno on jak i ja mamy swoje nieprzepracowane traumy, lata wyuczonych mechanizmów obronnych, które stworzyliśmy żeby przetrwać, których teraz musimy zacząć się oduczać. A nie jest to proste zadanie, mimo, że może tak brzmieć; bo oznacza to mniej więcej tyle, że musimy zacząć kwestionować wszystko, co do tej pory nazywaliśmy naszym charakterem, naszą osobowością i zacząć to rozbierać na części pierwsze, starając się dotrzeć do źródła, starając się oddzielić mechanizmy używane w trybie przetrwania, te które przez lata zadawanej traumy pozwoliły nam przeżyć, od tych zdrowych. 
Czytaj więcej

08/02/22

Znowu czuję się niepotrzebna, jakbym przeszkadzała. Znowu czuję się całkowicie sama, bo mam wrażenie, że z wszystkiego jestem wykluczona i jakbym była ignorowana przez Kubę. Nie wiem czy robi to specjalnie, czy jestem naprawdę tak irytująca, czy za dużo mówię, zadaję za dużo pytań, za bardzo mu matkuję… nie mam pojęcia. Boję się to wszystko spieprzyć, ale boję się też, że będę się tak czuła całe życie, że nic się nie zmieni, albo będzie coraz gorzej.  Kuba ciągle siedzi na telefonie, prawie się do mnie nie odzywa, a kiedy siadam obok i pytam, nawet żartobliwie, z kim tak romansuje, w momencie przestaje się uśmiechać i wydaje się być jakby zirytowany czy obrzydzony samą moją obecnością. Źle się z tym czuję, czuję się wtedy mała, nic nieznacząca, niepotrzebna. Taka osoba na doczepkę której właściwie nikt nie lubi.  Nigdy nie byłam czyimś pierwszym wyborem. Albo przynajmniej całe życie miałam takie poczucie — jakbym była właśnie na doczepkę, piątym kołem u wozu. Nawet siedząc w g...
Czytaj więcej

07/05/2016

Stało się. Po co tyle gadałaś? Jesteś z siebie dumna? Znowu zawiodłaś. Znowu jesteś... Beznadziejna. Jak zawsze. To zawsze twoja wina. Tak się tego podobno bałaś... A sama do tego doprowadziłaś. Woo hoo, gratulacje dla ciebie... A najgorsze jest to że nadal ci na nim zależy, prawda? Nadal chcesz go trzymać w swoich ramionach, być mu potrzebna, zaopiekować się nim. Ale straciłaś jego zaufanie. I po co kłamiesz że była to Tylko jedna, niewłaściwa osoba, przecież wiesz że dowiedziało się więcej? Teraz to ty czujesz ból, bezsilność, zawiodłaś nie tylko siebie, ale też jego zaufanie... Nie odzyskasz tego, wiesz? To nie jest takie łatwe Jak ci się może wydawać. Nie jest. Nie jest... Widzisz go codziennie w szkole, myślisz o nim, nawet Jak na niego nie patrzysz. Z każdą taką sytuacją, kiedy popatrzysz albo pomyślisz o nim, strzelasz sobie metalem po ręce. Ale nie sprawia ci to rzeczywistego bólu, wręcz przeciwnie, podoba ci się to, tak samo Jak uwielbiasz widok posiniałej od uderzeń ręki. ...
Czytaj więcej